Wybitny pianista i kompozytor, działacz niepodległościowy i polityk. Dzięki międzynarodowej sławie prowadził zabiegi dyplomatyczne na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości. Premier i minister spraw zagranicznych.

Urodził się 18 listopada 1860 roku w Kuryłówce na Podolu. Jego ojciec, administrator ziemski, był uczestnikiem powstania styczniowego, byłym więźniem kijowskim. Matka, Poliksena Nowicka, umarła niedługo po jego przyjściu na świat. Opiekę nad małym Paderewskim przejął ojciec, a później ciotka. Nauczycielem Ignacego w latach dziecięcych był Michał Babiński, który wpajał chłopcu niezbędną wiedzę z zakresu języka i literatury polskiej, historii, geografii oraz języka francuskiego.

Muzyczny talent Paderewskiego dawał o sobie znać od najwcześniejszych lat, kiedy Ignacy podejmował pierwsze próby artystyczne na fortepianie swoich rodziców. Kiedy dorósł, podjął edukację muzyczną w Instytucie Muzycznym w Warszawie (1872–1878). Po ukończeniu Konserwatorium Warszawskiego został w nim nauczycielem kursu fortepianowego. Zarabiał na życie z pensji nauczycielskiej, udzielał także prywatnych lekcji, grał na przyjęciach. W 1881 roku Paderewski udał się do Berlina, aby doskonalić grę na fortepianie. Dzięki darowiźnie aktorki Heleny Modrzejewskiej mógł dokształcać się w Wiedniu.

W 1888 roku zagrał pierwszy koncert w Paryżu. Wydarzenie to uznano za duży sukces, który otworzył przed Paderewskim drzwi do dalszej kariery. Kolejne popisy talentu dawał w Londynie, m.in. przed królową Wiktorią. Z powodu problemów materialnych zmuszony był koncertować w Stanach Zjednoczonych (1891–1892), do których wkrótce przeprowadził się na stałe. Cieszył się tam dużą popularnością. W 1899 roku, razem z drugą żoną (pierwsza zmarła), przeprowadził się do Szwajcarii, gdzie skomponował operę „Manru”, którą wystawiono w Dreźnie, we Lwowie, a w końcu w amerykańskiej Metropolitan Opera w 1902 roku.

W 1908 roku, na zlecenie Paderewskiego, rzeźbiarz Antoni Wiwulski wykonał pomnik upamiętniający zwycięstwo wojsk polskich nad wojskami Zakonu Krzyżackiego w bitwie pod Grunwaldem. Monument został odsłonięty w 1910 roku w Krakowie, w obecności ponad 150 tys. osób. Paderewski wygłosił wówczas przemówienie o charakterze niepodległościowym.

Podczas I wojny światowej Ignacy Paderewski zajął się działalnością polityczną. Podobnie jak i w Paryżu, reprezentował tam Polski Komitet Narodowy. Gromadził również środki finansowe dla ofiar wojny.

Wraz z Henrykiem Sienkiewiczem był współzałożycielem Szwajcarskiego Komitetu Generalnego Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. W 1915 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie kontynuował swą działalność. Przed każdym ze swoich występów przemawiał na temat niepodległości Polski. Dzięki spotkaniu z prezydentem Stanów Zjednoczonych Ameryki i przekazaniu mu w styczniu 1917 roku memoriału na temat Polski, przyczynił się do zamieszczenia kwestii niepodległości Polski w 14 słynnych punktach Wilsona. W sierpniu 1917 roku został przedstawicielem Komitetu Narodowego Polski w Stanach Zjednoczonych.

Odegrał ogromną rolę w pozyskaniu Polonii amerykańskiej dla stanowiska prokoalicyjnego, które zaowocowało blisko 30 tys. ochotników, którzy ze Stanów Zjednoczonych Ameryki dotarli do tworzonej we Francji Armii Polskiej. 28 sierpnia 1917 roku wszedł w skład Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu, zostając jego przedstawicielem w Stanach Zjednoczonych.

25 grudnia 1918 roku Ignacy Paderewski wrócił do Polski, przybywając do Gdańska, a następnie do Poznania. Jego przybycie do stolicy Wielkopolski i entuzjastyczne przywitanie stało się impulsem do wybuchu zakończonego sukcesem powstania. Po przyjeździe do Warszawy, Paderewski spotkał się z Piłsudskim i podjął się roli mediatora pomiędzy nim a obozem Romana Dmowskiego. W roku 1919 został premierem, zajmował także stanowisko ministra spraw zagranicznych. W grudniu tegoż roku podał się do dymisji.

Wraz z Romanem Dmowskim, jako delegat pełnomocny, reprezentował Polskę na konferencji pokojowej w Paryżu, zakończonej podpisaniem traktatu wersalskiego, kończącego I wojnę światową. W tym czasie wsparł gen. Tadeusza Rozwadowskiego w jego planach tworzenia Legionu Amerykańskiego, który miał walczyć w Polsce z bolszewikami. W wyniku tych działań powstała polsko-amerykańska 7 Eskadra Lotnicza im. Tadeusza Kościuszki. W trakcie wojny polsko-bolszewickiej przebywał w kraju. Był wysłannikiem polskiego rządku do Ligi Narodów. Jednak z tej funkcji zrezygnował w 1921 roku.

Do Stanów Zjednoczonych powrócił w 1922 roku. Tam dawał cieszące się ogromną popularnością koncerty. Zarobiony majątek przeznaczył w części na cele charytatywne.

W 1937 roku poparł ideę zjednoczenia Narodowej Partii Robotniczej, Chrześcijańskiej Demokracji i Związku Hallerczyków w ramach Stronnictwa Pracy.

Po wybuchu II wojny światowej Paderewski wszedł w skład władz Polski na uchodźstwie. Został przewodniczącym Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej w Londynie, która stanowiła substytut sejmu na emigracji. W sierpniu 1940 roku, mimo podupadającego zdrowia, udał się raz jeszcze do Stanów Zjednoczonych, szukając ponownie pomocy dla Polski. Spowodował m.in. uzyskanie przez rząd generała Władysława Sikorskiego kredytów na uzbrojenie Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Do końca swojego życia parał się działalnością niepodległościową dla Polski. Zmarł 29 czerwca 1941 roku w Nowym Jorku. Został pochowany na Narodowym Cmentarzu w Arlington, niedaleko Waszyngtonu. Jednak 29 czerwca 1992 roku jego szczątki sprowadzono do kraju, gdzie spoczęły w archikatedrze św. Jana w Warszawie. Ignacy Paderewski został odznaczany m.in.: Orderem Orła Białego, Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Imperium Brytyjskiego, francuskim Krzyżem Wielkim Orderu Legii Honorowej, a pośmiertnie Orderem Virtuti Militari V klasy.